سفر سه روزه به اصفهان؛ شهری که هر کوچهاش داستانی برای گفتن دارد
همیشه از دور اصفهان رو شهری پر از رنگ، هنر، معماری و زندگی میدانستم.
اما واقعیت این بود که من همیشه فقط از اصفهان «عبور» کرده بودم، چند ساعتی توقف برای غذا، خرید سوغاتی و بعد ادامهی مسیر.
تا اینکه بالاخره تصمیم گرفتیم خود اصفهان را مقصد اصلی سفرمان کنیم.
من و همسرم مدتی بود دلمان یک سفر کوتاه اما متفاوت میخواست. نه شمال، نه کیش، نه سفر خارجی… فقط یک شهر تاریخی با حال وهوای آرام، اصیل و کوچههای سنگ فرش شده.
و چه شهری بهتر از اصفهان؟
بنابراین تصمیم گرفتیم با ماشین شخصی از تهران تا اصفهان برویم؛ سفری حدوداً ۵ ساعته که در هر کیلومترش بوی خاطره میپیچد.
اقامت هتل بوتیک در اصفهان که تبدیل به یک تجربهی خاص شد
قبل از سفر، ساعتها در اینستاگرام و سایتهای مختلف دنبال یک اقامتگاه خاص بودیم.
میخواستیم اقامتمان فقط محل استراحت نباشد، بلکه خودش بخشی از تجربهی سفر شود.
از بین دهها گزینهی زیبا، بالاخره دلمان رفت برای هتل بوتیک منزل یزدان؛
یک خانهی قدیمی و بازسازیشده در قلب اصفهان که خودش قصهای برای تعریف داشت.
هتل رو از الی گشت رزرو کردیم، خیلی راحت و بدون دردسر.
از امتیاز خوبش در بین سایتهای رزرو هتل گرفته تا پشتیبانی سریع و امکان خرید اقساطی، همه چیز منظم بود و باعث شد بتونیم هزینهی سفرمون رو اقتصادیتر مدیریت کنیم.
برای من، این دومین باری بود که از خدمات الی گشت استفاده میکردم و باز هم از سرعت و برخورد حرفهای پشتیبانیشون رضایت کامل داشتم.
اقامت در منزل یزدان؛ خانهای پر از روح و اصالت
دو شب در هتل بوتیک منزل یزدان اقامت داشتیم و از همون لحظهی ورود فهمیدم انتخاب درستی کرده ایم.
صاحب این بوتیکهتل تحصیلکردهی معماری در آمریکاست و با دقت و عشق، خانهی پدریش را بازسازی کرده.
از سقفهای بلند و آینهکاریشده گرفته تا درهای چوبی و حیاط پرگل، همه چیز طوری طراحی شده بود که حس خانه را منتقل کند.
در هر گوشهی هتل، اشیای عتیقه و آثار هنری چشمنوازی میکردند؛ از رادیوی قدیمی گرفته تا ظروف مسی و قاب عکس های قدیمی. یک کتابخانه بزرگ و ارزشمند هم داشتند که پر از کتابهای تاریخی و هنری بود.
بخش مورد علاقه من ازسفر گذراندن زمان در بوتیک هتل بود، به تماشای اشیا زیبا و نوستالژی مینشستم و یا کتاب ها را ورق میزدم.
کمتر هتلی را دیدهام که تا این اندازه با روح و فرهنگ شهرش هماهنگ باشد. اما چیزی که بیش از همه در خاطر من ماند، رفتار و مهربانی کارکنان هتل بود.
در تمام سفرهایم، محدود بودند جاهایی که که تا این اندازه صمیمانه و از ته دل خوشآمد بگویند.
گشت و گذار در اصفهان؛ هر لحظهاش قاب عکسی ماندگار
از همان شب اول، بعد از استراحت کوتاه، برای گشت و گذار در اصفهان بیرون رفتیم.
شهر در شب، زنده و پرشور بود.
اولین مقصد، پل خواجو بود، پلی که حتی در سکوتش هم شعر جاری است.
گروهی در زیر طاقها آواز میخواندند و نور چراغها روی زایندهرود میرقصیدند.
روز بعد را به گردش در محلهی جلفا و دیدن کلیسای وانک گذراندیم.
کوچههای باریک، کافههای کوچک و ساختمانهایی با معماری زیبا که حال و هوایی ایرانی داشتند.
در مسیر، چندین کافه و گالری دیدیم که میتوانستیم ساعتها فقط بنشینیم و چای بنوشیم و به تماشای تاریخ بپردازیم.
بعد از ناهار، به سراغ میدان نقش جهان رفتیم؛ شاید معروفترین و زیباترین میدان ایران.
با شکوه مسجد شیخ لطفالله، عظمت مسجد امام و صدای چکشهای مسگرها در بازار، اصفهان روحش را در این میدان به نمایش میگذارد. در کنار میدان بستنی سنتی زعفرانی خوردیم و خرید کوچکی از صنایع دستی انجام دادیم؛ ظروف مسی و رومیزیهای قلمکار که هنوز با عشق دست ساخته و پرداخته میشوند.
عصر، به دیدن عمارت ملاباشی رفتیم؛ عمارتی تاریخی با تزئینات پرجزئیات و شگفتانگیز که حالا به موزه تبدیل شده.
بعد از آن هم حمام علی قلی آقا را دیدیم که از دوران صفویه باقی مانده و حالا یکی از جاذبههای دیدنی اصفهان است.
شب، باز هم به کنار سیوسه پل رفتیم.
اصفهان در شب، شهری شاعرانه است؛ شهری که آدم دلش نمیخواهد از آن جدا شود.
جمع بندی؛ اصفهان، شهری برای عاشق شدن
به نظرم حتی یک هفته هم برای دیدن همهی زیباییهای اصفهان کم است.
از معماری بینظیرش گرفته تا غذاها و شیرینی های خوش طعم، بازارهای رنگارنگ و مردمی که با لبخندشان گرمای شهر را بیشتر میکنند.
اما همین سفر سهروزه هم برای ما پر از خاطره، آرامش و حس زندگی بود.
برای من، اصفهان فقط یک شهر تاریخی نبود، یک حس بود، یک مکالمهی بیصدا با تاریخ و هنر ایران.
شهری که در هر کوچهاش میتوان ردی از زیبایی، فرهنگ و عشق به زندگی پیدا کرد.
و حالا که برگشتیم، هر وقت چشمم به قاب عکس سی و سه پل میافتد، لبخند میزنم و با خودم میگویم:
«اصفهان نصف جهان است، اما برای من، تمام دلِ ایران شد.»
