13 راه طلایی برای رسیدن به آرامش درونی؛ از شناخت خود تا رهایی از فشارهای ذهنی

• مجله زوم لایف
• به‌روزرسانی: 7 ماه پیش
• خواندن: 10 دقیقه

آرامش درون یعنی همان حس سبکی و امنیتی که وسط شلوغی‌های زندگی، آدم را سرپا نگه می‌دارد. همان لحظه‌ای که وسط هزار فکر و اتفاق، انگار یک نفر داخل سرمان دکمه «سایلنت» را می‌زند. خیلی‌ها دنبال این حس‌اند، اما از راه‌هایی می‌روند که با شخصیتشان جور درنمی‌آید، برای همین هیچ‌وقت به آن نمی‌رسند.

در حقیقت، آرامش درونی از بیرون نمی‌آید. در خودمان، در افکار، انتخاب‌ها، عادت‌ها و نوع نگاه‌مان به دنیا پنهان شده. اگر یاد بگیریم چطور خودمان را بشناسیم، افکارمان را مدیریت کنیم، به بدنمان رسیدگی کنیم و انتظاراتمان را واقعی تنظیم کنیم، آرامش کم‌کم از حالت یک «آرزو» به یک «مهارت» تبدیل می‌شود.

اگر آماده‌ای بفهمی چطور می‌شود این مهارت را ساخت و روزهای آرام‌تری داشت، ادامه این مطلب از مجله زوم لایف را از دست نده. این ۱۳ راهکار کلیدی می‌تواند زندگی را برایت قابل‌تحمل‌تر، سبک‌تر و پرفهم‌تر کند.

آرامش درونی چیست؟

آرامش درونی حالتی است که در آن آدم می‌تواند حتی وسط سخت‌ترین موقعیت‌ها، ذهنش را آرام نگه دارد و احساس امنیت و رضایت داشته باشد. این حس وقتی پیدا می‌شود که فرد یاد بگیرد خودش را مدیریت کند، واکنش‌هایش را بشناسد و زندگی را با معیارهای درونی خودش بسنجد، نه با مقایسه و فشار دنیای بیرون.

بهترین روش‌ها برای رسیدن به آرامش درونی

۱. شناخت خود؛ اولین قدم برای کم‌کردن درگیری‌های ذهنی

آدم‌ها معمولاً فکر می‌کنند شناخت خود یعنی تجزیه‌وتحلیل بی‌پایان رفتارها و احساسات، اما همین نگاه باعث اضطراب می‌شود. خودشناسی واقعی یعنی پیدا کردن تصویر کلی از خود، نه غرق‌ شدن در جزئیات ریز که ذهن را فرسوده می‌کند.
وقتی نقاط قوت اصلی‌ات را بشناسی و تصمیم‌هایت را با آن‌ها هماهنگ کنی، ذهن سبک‌تر می‌شود و انرژی کمتری صرف درگیری‌های بی‌پایه می‌کنی.

۲. پرورش فضیلت‌های اخلاقی؛ آرامشی که از وجدان آرام می‌آید

انسان اخلاق مدار موقعیت‌های زندگی‌اش را بر‌اساس درستی و نادرستی می‌سنجد. این سنجش برای او تصمیم گیری بر‌مبنای استدلال و ظرفیت‌های عقلانی را ممکن می‌کند. در این حالت اگر موقعیت ناگوار یا نتیجه‌ای نادلخواه هم‌ایجاد شود، انسان اخلاق مدار خودش را سرزنش نخواهد کرد و توان پذیرش عواقب را بر‌خودش هموار خواهد‌ساخت. او درمورد گذشته‌اش وجدان آرامی خواهد‌داشت و درمورد آینده هم‌ترسی به دلش راه نمی‌دهد. این انسان است که می‌تواند از پیداکردن بهترین خود لذت ببرد. 

۳. مدیریت افکار؛ خط‌کشی بین آنچه کنترل‌پذیر است و نیست

مدیریت افکار با شناخت توانایی ما در مدیریت یا کنترل جهانمان ممکن می‌شود. کارهایی وجود دارند که در محدودۀ توانایی ما قرار می‌گیرند، امّا کارهایی هم‌خارج از این محدوده هستند. ما کی احساس ناتوانی و ناراحتی می‌کنیم؟ زمانی که بین این دو تفکیک قائل نیستیم و زمانی که فعالیت‌هایی را که خارج از کنترلمان هستند می‌خواهیم‌انجام دهیم.

یکی از مهم‌ترین چیزهایی که در کنترل ماست، افکار و شیوۀ فهم ما نسبت به جهانمان است. به دست آوردن یک دیدگاه جامع و مبتنی بر‌آگاهی می‌تواند وقایع جهان را برای ما دسته بندی کند. با این وضع، جایگاه خود را هم‌می‌فهمیم و اینجاست که توان پذیرش چیزها یا تغییر آن‌ها را خواهیم‌شناخت.

۴. تربیت ذهن؛ تبدیل شدن به مربی خود

نوشتن روزانه یکی از قوی‌ترین ابزارهاست. وقتی اتفاقات روز، شادی‌ها، ناراحتی‌ها و واکنش‌هایت را می‌نویسی، انگار ذهن از بیرون به خودش نگاه می‌کند. در این حالت، نه خودت را سرزنش می‌کنی و نه درگیر قضاوت شدید می‌شوی.
این روش مثل قراردادن یک «مربی داخلی» در ذهن است که برای موقعیت‌های سخت به تو برنامه می‌دهد.

۵. مدیریت قضاوت؛ نه می‌شود حذفش کرد، نه باید رهایش کرد

قضاوت‌های ما دربارۀ دیگران می‌توانند باعث آشفتگی وجودمان شوند. راه جلوگیری از تلاطم اقیانوس وجودمان این است که موقعیت دیگران را همدلانه درک کرده و سعی کنیم نحوۀ رفتار انواع شخصیت را بشناسیم. با این روش می‌توانیم قضاوت‌هایمان را تنظیم کنیم، درباره رفتار هر فرد با خودمان ارزیابی داشته باشیم و بعد از آن بدانیم بهترین راه مواجهه با آن‌ها چیست.

از طرفی ممکن است ما در معرض قضاوت‌های دیگران هم‌قرار بگیریم. وقوع این مسئله اجتناب‌ناپذیر است اما می‌توانیم کاری کنیم که این قضاوت‌ها تاثیر منفی بر‌ما نداشته باشند. این‌کار با شناخت ما از خودمان، اطمینان از درستی رفتار و اعتماد به نفس ممکن می‌شود.

لازم نیست که حرف هر فردی را یک جا بپذیریم و یا خودمان را ریز به ریز برای دیگران شرح دهیم. لازم نیست که از معرض در قضاوت قرار گرفتن بترسیم و کارهایمان را بر‌مبنای دید بقیه افراد تغییر دهیم. آنچه در این موقعیت لازم داریم فهم شیوه و جایگاه قضاوت دیگران دربارۀ ماست.

۶. پذیرش واقعیت؛ نه تسلیم شدن، نه جنگیدن کورکورانه

آیا پذیرفتن به معنای تسلیم شدن است؟ آیا اگر چیزی را بپذیرید منفعل شده اید؟ هم‌بله و هم‌نه! بله، اگر که پذیرشتان بدون شناخت علت‌های روی دادن آن اتفاق باشد؛ نه، اگر پذیرشتان به معنای ارزیابی شرایط به منظور روی ندادن دوباره آن اتفاق باشد. از طرفی، پذیرفتن می‌تواند باعث شود که شما فعال شوید؛ البته زمانی که خودتان را در جایگاه متهم قرار ندهید و ذهنتان به صحنۀ دادگاه تبدیل نشود.

پذیرش فعالانه زمانی رخ می‌دهد که واقع بینی و سنجیدن موقعیت‌ها و رویدادها را به طرز فکر و بخشی از ذهن آگاهی خودتان تبدیل کنید. آنجاست که با قدرتمند کردن این توانایی در خود، گذشته نمی‌تواند صاعقه‌هایش را به‌سمت شما پرتاب کند.

۷. تجسم بدترین سناریو؛ شکستن قدرت ترس

خیلی وقت‌ها هست که ما از ترس نتیجه منفی، یا دست از‌کار می‌کشیم یا اینکه هنگام اجرای آن پر‌از استرس و اضطراب می‌شویم. یکی از تکنیک‌های غلبه بر‌این وضعیت، تصور بدترین نتیجه ممکن در ذهن است.

وقتی این تصور را در ذهن ترسیم می‌کنیم، نه تنها می‌فهمیم که از چه چیزی می‌ترسیم، بلکه خواهیم‌فهمید چگونه می‌توانیم پایان استرس را رقم بزنیم. از طرفی، با این روش می‌توانیم به این فکر کنیم که آن اتفاق ناگوار، رسیدن به آخر دنیا یا ته خط نیست. اینجاست که برای بعد از آن اتفاق بد‌هم‌می‌توانیم آماده باشیم.

۸. ساختن زندگی معنادار؛ ستون اصلی آرامش

اگر ندانی برای چه چیزی تلاش می‌کنی، ذهن همیشه آشفته خواهد بود. کشف ارزش‌های اصلی زندگی، مسیر تصمیم‌گیری را روشن می‌کند.
وقتی ابزارهای رسیدن به این ارزش‌ها را پیدا می‌کنی، آرامش تبدیل می‌شود به نتیجه طبیعی یک زندگی منظم و هدفمند.

۹. گاهی اجتماعی؛ مصونیت از خودسرزنشی

ما همیشه شنیده‌ایم که درگیری با مسائل اجتماعی، فرهنگی یا اقتصادی باعث آسیب‌های ذهنی و روانی می‌شود. در این بین امّا هیچ کس به ما نگفته است که ناآگاهی از این مسائل باعث چه معضلاتی در وجودمان خواهد‌شد.

یک فرد بیکار و تحصیل کرده را در نظر بگیرید؛ فرض کنید که او از مسائل اجتماعی و اقتصادی بی‌خبر است. به نظر شما او درباره خودش چه قضاوتی خواهد‌داشت؟ احتمالاً خودش را به بی‌عرضگی و ناتوانی متهم خواهد‌کرد. در صورتی که اگر از آن مسائل خبردار می‌بود هیچ وقت این طور به خودش یورش نمی‌برد.

این مثال ساده نشان می‌دهد که آگاهی مثبت و فهم دقیق از مسائل دنیای پیرامون چگونه می‌تواند به ما در ارزیابی خودمان و نامتقارنی‌های زندگی کمک کند. البته آگاهی از دنیای پیرامون فقط با خواندن اخبار ممکن نمی‌شود بلکه شما نیاز دارید ایده‌هایی کلی درباره وضعیت زندگی خود بپرورانید.

همه این‌ها باعث خواهد‌شد که دچار افکار نابالغ و شعارهایی درباره موفقیت نشوید. همچین، آرامش شما بر‌اساس زندگی واقعی شکل می‌گیرد، نه بر‌اساس آنچه در ذهنتان وجود دارد.

۱۰. مراقبت از بدن؛ آرامشی که از سلامت شروع می‌شود

مراقبت از بدن یک مهارت است و ما باید یاد بگیریم که با بدن خودمان مهربان باشیم. باید توجه کنید که یک بدن سالم است که می‌تواند در فرد احساس اعتماد به نفس، پشتیبانی و توانایی ایجاد کند. از طرفی حفظ آمادگی بدنی و محافظت از بدن در برابر آسیب‌ها و بیماری‌ها می‌تواند نوعی آیین زندگی را هم‌برای ما رقم بزند.

توجه به بدن، رژیم غذایی و ورزش حتی می‌تواند سبک زندگی ما را تغییر دهد. البته که بهره وری ما در بسیاری از موارد، حتی درمورد آن چیزهایی که کاملاً ذهنی هستند، بستگی دارد به احساس سلامتی فیزیکی. پس‌یکی از راه‌های ایجاد آرامش، ورزش کردن و مراقبت از بدن است.

۱۱. رها شدن از مقایسه؛ حفظ ارزش فردی

وقتی خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم هم‌زمان خودمان را از دو سو ویران کرده ایم. از یک سو وقتمان را صرف غبطه خوردن یا حسادت به زندگی دیگران می‌کنیم و از سوی دیگر، ویژگی‌های منحصر به فرد و توانایی‌های خود را در نظر نمی‌گیریم. بنابراین، وقتی زمان بگذرد، احساس سرخوردگی و حقارت گریبانگیر ما می‌شود.

راه رسیدن به آرامش درون، تمرکز بر‌زندگی، دقت به ویژگی‌های خاص خود و دوری از مقایسه سرسری شرایطمان با دیگران است. به‌جای آن می‌توان از تجربه افراد استفاده کرد و از آن‌ها در جهت یک زندگی پربار کمک گرفت.

۱۲. ارتباط با افراد واقع‌بین؛ تاثیر آرام‌بخش روابط سالم

مبنای دوستی صداقت است. صداقت وفادارانه باعث پویایی و نشاط روابط انسانی می‌شود. وقتی بدانید که دوستتان هیچگاه به شما دروغ نمی‌گوید می‌توانید اطمینان داشته باشید که او بهترین ترسیم‌گر وجودتان است. دوست خوب درباره شما اغراق نمی‌کند. او در زمان لازم می‌تواند انتقادهایی را نسبت به برخی ویژگی‌های رفتارتان اعمال کند که شخص شما آن را نمی‌بیند.

دوست خوب کسی است که شما می‌توانید از دریچه چشمان او خودتان را بسنجید و امکان‌های نوینی را در زندگی بسازید. او به شما احساس پشتیبانی، عزت نفس و حمایت اجتماعی می‌دهد؛ او فکرتان را از احساس تنهایی و بی‌پناهی رها می‌کند.

۱۳. تنظیم انتظارات؛ خداحافظی با فشارهای بیهوده

انتظاری که از خودمان داریم وابسته است به اینکه بدانیم چه کارهایی می‌توانیم انجام دهیم و چه کارهایی نمی‌توانیم. برای فهمیدن این مورد اخیر هم‌نیاز داریم که بدانیم آیا شرایط انجام کارها فراهم است یا نه. اینجاست که می‌توانیم بدانیم باید چه انتظارات معقول و عملی‌ای از خودمان داشته باشیم.

این موضوع دربارۀ ارتباط با دیگران هم‌صدق می‌کند؛ یعنی باید انتظاراتی از دیگران داشته باشیم که در توان آن‌ها باشد. یادمان باشد اگر انتظارات خود را تنظیم نکنیم در نهایت سرخورده خواهیم‌شد و کمال گرایی مانع پیشرفت ما می‌شود.

احساس سرخوردگی همیشه با خودش احساس فرسایش و شکست را به همراه دارد. این مسلماً آرامش درونی را از ما خواهد‌گرفت. پس‌بیایید با شناخت دقیق انتظارات، توانایی‌ها و امکانات خود از چنین وضعیت‌هایی جلوگیری کنیم.

نتیجه‌گیری

آرامش درونی یک مقصد جادویی نیست؛ مهارتی است که با شناخت، تمرین و واقع‌بینی ساخته می‌شود. از بدن گرفته تا ذهن، از روابط گرفته تا ارزش‌ها، هر بخش نقش خودش را دارد.
اگر این ۱۳ قدم را کم‌کم وارد زندگی‌ات کنی، آرامش دیگر یک آرزو نیست؛ تبدیل می‌شود به عادت روزانه.

حالا بگو، اولین قدمی که می‌خواهی برای ساختن آرامشت برداری چیست؟